Artykuły

PRZYGOTOWANIE DO PIERWSZEJ KOMUNII ŚWIĘTEJ?

PRZYGOTOWANIE DO PIERWSZEJ KOMUNII ŚWIĘTEJ?
DBANIE, TO POGŁEBIANIE.

Dbanie, to pogłębianie!
Taką tezę stawiam sobie zajmując się problemem (i jest problem!) przygotowania do Pierwszej Komunii Świętej.
Nie chcę tu mówić o próbach, zaliczeniach, szatach, składkach i wielu innych ważnych i mniej ważnych elementach zewnętrznych przygotowań.
Nawet nie zamierzam pisać eseju o nieodzownej potrzebie przygotowań wewnętrznych, duchowych: dzieci, rodziców, chrzestnych i wspólnoty Kościoła parafialnego.
Dla mnie w tym momencie (chociaż nie od dziś) jest jeden ważny PROBLEM W ŚWIADOMOŚCI rodziców, katechetów (także księży) i dzieci. Poruszam go już od lat na różnych spotkaniach, w „Kalendarzu liturgicznym diecezji zielonogórsko – gorzowskiej” (którego jestem redaktorem) [np.: „Kalendarz liturgiczny diecezji zielonogórsko – gorzowskiej. Rok 2018”. s. 147, s. 150n, s. 153, a wcześniej chociażby osobne wskazanie miesięczne w „Kalendarzu liturgicznym diecezji zielonogórsko – gorzowskiej. Rok 2017”. s. 266; już od pierwszej mojej redakcji w kalendarzu liturgicznym w 2013 s. 125, s. 133 oraz w następnych latach do dziś]. Tę kwestię podnosiło wielu przede mną i zapewne po mnie.
To nie są żadne rewolucje. Na ile zastosowaliśmy wskazania II Synodu Plenarnego w Polsce, który odbywał się w latach 1991 – 1997? Nie doceniamy Sakramentu Pokuty, jego celebracji i jest ona często sprawowana podczas innych sakramentów (jednocześnie, a nie chociażby jeden po drugim). Co czytamy w Tekście roboczym synodu?
„W celu ożywienia ducha pokuty i przybliżenia sensu sakramentu pokuty i pojednania Synod zaleca duszpasterzom i katechetom troskę o formację sumień wiernych przez katechezę na temat społecznego charakteru każdego grzechu oraz na temat eklezjalnego wymiaru pojednania (pojednanie z Bogiem dokonuje się w Kościele i poprzez pojednanie z Kościołem). Okazją do tej katechezy winno być przygotowanie dzieci do pierwszej spowiedzi, rekolekcje i misje w okresie Wielkiego Postu, dni skupienia. Zgodnie z wymaganiem posoborowego rytuału zaleca się wspólne przygotowanie penitentów do sakramentu pojednania przez celebrację słowa Bożego, wspólny rachunek sumienia i akty żalu. Jest to pożądane w dniach rekolekcji, misji, spowiedzi dzieci i młodzieży na rozpoczęcie i zakończenie roku szkolnego, grup modlitewnych i oazowych. W takich okolicznościach konieczna jest do dyspozycji penitentów większa liczba kapłanów. Synod poleca duszpasterzom, aby regularnie zasiadali w konfesjonałach w soboty wieczorem i w przeddzień większych świąt, umożliwiając w ten sposób wiernym przygotowanie się do pełnego udziału w niedzielnej i świątecznej mszy św. Wierni winni być zachęcani, aby przystępowali do sakramentu pokuty i pojednania poza czasem sprawowania mszy św. Księża winni sprawować sakrament pokuty ubrani w odpowiednie szaty liturgiczne (komżę lub albę i stułę). Ich zaniechanie pozbawia sakrament aspektu celebracji, który mu przysługuje na równi z pozostałymi sakramentami”. (II POLSKI SYNOD PLENARNY. TEKSTY ROBOCZE. s. 87. nr 52.)
Celem istotowym jednego sakrament nie jest „służebność” względem drugiego sakramentu lecz nasze uświęcenie, przyjęcie łaski Bożej, uwielbienie Boga i nie możemy pomijać faktu, że dzieci w obecnym czasie przygotowują się do dwóch sakramentów świętych: Sakramentu Pokuty (spowiedzi świętej) i Eucharystii (Komunii Świętej).
NAUCZAMY I PRZYGOTOWUJEMY DO DWÓCH SAKRAMENTÓW ŚWIĘTYCH: DO PIERWSZEJ SPOWIEDZI ŚWIĘTEJ I PIERWSZEJ KOMUNII ŚWIĘTEJ (chociaż o samych nazwach i ich rzutowaniu na świadomość trzeba powiedzieć w innym miejscu, a samo podkreślanie liczby „pierwszej” może sugerować konieczność liczenia lub ograniczenia), więc „po raz pierwszy” przestępują do Sakramentu Pokuty i Eucharystii. Następnie będzie rocznica I Spowiedzi Św. i I Komunii Świętej. Do samej Pierwszej Komunii Św. (bez Sakramentu Pokuty) mogą przystąpić tylko neofici (i to w bliskości Chrztu Świętego).
Pamiętajmy o tym nie tylko w czasie przygotowań do Pierwszej Spowiedzi Świętej i Pierwszej Komunii Świętej, ale w nauczaniu, w liturgii. W związku z tym ukułem nawet dla siebie pewną zasadę mistagogiczną i katechetyczną dotyczącą troski, która powinna dotyczyć nie tylko wystroju świątyni, piękna liturgii, ale także jakości i refleksji nauki: DBANIE, TO POGŁĘBIANIE.

Ks. Andrzej Hładki.
Żary 2018-04-17

© 2015 Kartka z liturgii. All Rights Reserved.

Wykonano w Dery.pl

Odwiedza nas 39 gości oraz 0 użytkowników.